Terwijl we nog graag warm binnen zitten, begint er buiten heel klein vanalles tevoorschijn te komen. Heb je dat al gezien?
Kleine sneeuwklokjes staan tussen de kale struiken. Toby ziet hoe de wind hun witte kopjes laat dansen. Er staan er wel 10 en verderop nog meer. Allemaal met hun kopjes omlaag. Als belletjes maar dan zonder geluid. Tenminste, Toby hoort ze niet.
“Als bloemen konden praten, wat zouden ze dan zeggen?” vraagt hij aan Tara.
Tara kijkt eens goed naar de bloemetjes die wiebelen in de wind.
“Ik geloof dat ze zeggen: Beweeg maar mee.”
Als ze de donkere aarde ziet waaruit de sneeuwklokjes groeien, vult ze aan:
“Ook al ben ik klein, ik ben sterk genoeg om de koude winter te trotseren.”
En dan komen er nog meer woorden in haar op:
“Ik ben wit als sneeuw en ik kom je vertellen dat er altijd weer een nieuw begin komt. Alles begint met iets kleins. Heb vertrouwen, want er komt nog meer!”
Verbaasd van haar eigen woorden kijkt Tara naar Toby. Allebei zijn ze er stil van. Wat een prachtige woorden. Vol dankbaarheid en eerbied kijken ze naar de sneeuwklokjes die weer dansen in de wind.
Als ze hun ogen weer laten ronddwalen, vallen ineens de krokussen op. Eén prachtig bloempje richt zich naar de zon, helemaal geopend.
“Oh kijk daar,” wijst Toby en hij vraagt aan de krokus: “Wat wil jij ons vertellen?”
Eventjes is hij stil. Dan komt er een grote lach op zijn gezicht en zegt hij: “Laat het zonlicht maar komen, want ik ben er klaar voor! Hier ben ik!”
Toby gaat zelf staan als de krokus, met zijn armen wijd en zijn gezicht naar de zon. “Kom maar op zon, hier ben ik!” zegt hij met kracht.
Tara vindt dat een fantastisch idee. Ze gaat naast Toby staan met haar handen omhoog, want zij wil ook wel wat van die heerlijke zonnestralen op haar snoet.
Wil je meer lezen over Toby en Tara? In het boek Alle wijsheid op een stokje vind je 16 helende verhalen over hen, vol liefde, natuur en wijsheid. Lees meer over het boek
Het verhaaltje Als bloemen konden praten verscheen in de wintereditie van Sprankelpost.
