Ben je (hoog)sensitief, terwijl er in jouw familie gevoelens juist werden of worden onderdrukt? Waarom ben juist jij zo sensitief? Jouw gevoeligheid kan iets te maken met je familiesysteem. Ik leg het je uit met een voorouder opstelling.
Een waaier aan papiertjes ligt voor me. Allen symboliseren ze een persoon. Eerst mijn ouders, dan mijn grootouders. En daarna nog meer voorouders.
“Heeft mijn gevoeligheid een systemische oorsprong?” vraag ik me af.
Zij moesten hard werken, weet ik, voel ik. Om te overleven. Er was geen tijd om te voelen, want er moesten monden gevoed worden. Doorgaan. Geen tijd om stil te staan. Gevoelens waren maar lastig of soms gewoonweg te veel.
Lange tijd voelde ik een soort splagaat tussen de familiewaarde van hard werken en mijn gevoel, dat ook ruimte wilde. Tot ik ging snappen dat dit een stukje is van mijn familiesysteem. Mijn voorouders groeiden vaak op in grote gezinnen en soms overleden ouders op jonge leeftijd of kinderen stieven vroeg. Er was geen tijd voor gevoel, er moest gewerkt worden. Om (letterlijk) te overleven.
Een familiesysteem wil compleet zijn
De gewoonte om niet te voelen en hard te werken wordt vervolgens doorgegeven aan volgende generaties. Want dat is hoe het hoort. Het is veilig om bij de groep te horen, dus passen mensen zich onbewust aan.
Tegelijkertijd is het een systemische wet dat een familiesysteem compleet wil zijn. Gevoelens horen erbij. En zoals een systeem werkt, komt er ergens een compensatie. Als gevoelens onderdrukt werden, dan worden er (hoog)gevoelige kinderen geboren. Voel je je anders dan de andere in jouw familie? Dan ben je waarschijnlijk deel van die compensatie. Dan kun je een tweestrijd voelen tussen je aanpassen en je eigen weg en gevoel volgen.
Ik vraag me wel eens af of er daarom nu zoveel sensitieve mensen zijn, na al die honderden jaren waarin gevoelens werden onderdrukt en hard werken en ratio de overhand hadden.
Dankjewel voorouders
Ik kijk opnieuw naar de papiertjes op de grond, mijn voorouders. Dankjewel dat jullie hard gewerkt hebben. Dankjewel dat jullie er alles aan gedaan hebben om te overleven. Ik ben nu hier, dankzij jullie.
En ik voel. Ik mag voelen. Ik kan voelen. Mijn gevoel mag er zijn. Voelen is mijn kracht.
In de wetenschap dat onze voorouders het vaak niet makkelijk hadden, voel ik zoveel dankbaarheid voor waar ik nu ben en waar we nu al zijn. Door te erkennen wat er toen (niet) was, kun je ook erkennen wat er nu is en mag zijn. Dat geeft ruimte om onze eigen weg te gaan.
Wat een zegen om te kunnen en mogen voelen. Dat maakt het leven zoveel completer! En wat ben ik dankbaar dat ik vrij kan zijn en soms gewoon even niets te hoef doen.
Ben je benieuwd naar jouw plek in jouw familiesysteem en waarom je bent zoals je bent? Samen kunnen we een opstelling doen om te zien en te voelen wat hierin zichtbaar wil worden.
Meer inspiratie zoals deze blog ontvangen? Schrijf je in voor mijn Sensitieve Vrouwen Mail.
